Kiedy stanęłam w drzwiach swojego nowego mieszkania, zobaczyłam ściany w kolorze brudnego beżu, podłogę z lastryko, które pamiętało czasy PRL-u, i kuchnię, w której blaty były tak nierówne, że kubek z herbatą trzeba było stawiać pod kątem. Zaczęłam od wymiany instalacji elektrycznej – to nie było seksowne, ale bez tego nie mogłam myśleć o żadnych ozdobach. Miałam tylko 38 metrów, więc każdy centymetr musiał dźwigać podwójne zadanie. Remont mieszkania to długa droga, ale da się ją przejść bez utraty zmysłów, jeśli podejdziesz do sprawy po swojemu.

Pierwsze tygodnie to był chaos. Farba na podłodze, kurz w każdym zakamarku, a ja spałam na materacu na środku pokoju. Zamiast szarpać się z ekipą, sama wzięłam się za drobne prace. W położyłam panele w dębowym odcieniu, bo wiem, że na jasnym drewnie mniej widać okruchy i psie włosy. W sypialni zamontowałam lozko z pojemnikiem na posciel – to był strzał w dziesiątkę. Kołdry, poduszki i zapasowe prześcieradła zniknęły w środku, a ja zyskałam wizualny spokój. Na małym metrażu każda skrzynka na rzeczy to jak wygrana w totka, szczególnie gdy brakuje szafy w przedpokoju.

Prawdziwym wyzwaniem okazał się pokój gościnny, który musiał też służyć jako gabinet. Potrzebowałam czegoś, co w dzień będzie kanapą do czytania, a w nocy łóżkiem dla przyjaciół. Wybrałam kanape z funkcja spania z tapicerka welurowa w odcieniu butelkowej zieleni. Welur jest cudowny w dotyku, ale przyznaję – zbiera kurz jak magnes, więc odkurzam go co tydzień. Mechanizm rozkładania jest prosty, jeden ruch i z sofy robi się posłanie. Gdybyście widzieli, jak moi goście chwalili wygodę spania na stelazu listwowym, zrozumielibyście, że nie warto oszczędzać na konstrukcji.

Nie wszystko grało od razu. Kupiłam wersalka do przedpokoju, bo wydawało mi się, że będzie praktyczna, ale okazało się, że blokuje przejście. Sprzedałam ją po tygodniu na olx i zamówiłam wąską szafę z drzwiami przesuwnymi. Przy remoncie mieszkania trzeba być gotowym na porażki. Kolejna lekcja – nigdy nie kupuj farby na oko. Malowałam salon na szaro, a wyszło jak betonowa płyta. Musiałam nałożyć trzy warstwy jaśniejszego odcienia, żeby to uratować. Teraz śmieję się z tego, ale wtedy płakałam nad wiadrami z farbą.

Kuchnia to był osobny dramat. Miała tylko cztery metry, a ja marzyłam o zmywarce. Wymyśliłam, że wstawię wąski blat pod oknem i tam postawię sprzęt. Blat z litego dębu kosztował majątek, ale wygląda jak mebel z katalogu. Do tego wybrałam materac piankowy do siedziska w kąciku jadalnym – 16 cm pianki termoelastycznej sprawia, że nawet po godzinie siedzenia nie bolą plecy. Wszystko pasuje idealnie, bo każdy mebel mierzyłam trzy razy, zanim zamówiłam. Remont mieszkania nauczył mnie, że centymetr to najlepszy przyjaciel.

Jedną z największych bolączek okazało się przechowywanie pościeli. W małym mieszkaniu zapasowe komplety lądowały na półce w szafie, ale zajmowały miejsce, którego nie miałam. Rozwiązanie przyszło z sypialni – lozko z pojemnikiem na posciel pomieściło cztery komplety i dwie kołdry. Gdyby nie to, pewnie trzymałabym je w walizkach pod łóżkiem. W salonie postawiłam na prostotę – stół z blatorem na składanie i krzesła, które można schować pod spód. Każdy mebel musi mieć ukrytą funkcję, inaczej nie ma sensu na 38 metrach.

Po trzech miesiącach mieszkanie zaczęło oddychać. Ściany w kolorze pudrowego różu z dodatkiem złotych ram na zdjęciach, a w sypialni lampa z abażurem z lnianej tkaniny. Najbardziej dumna jestem z tego, że nie kupiłam niczego na chybił trafił. Każda rzecz, od wersalki po dywanik, ma swoje miejsce. Remont mieszkania to nie sprint, to maraton z przerwami na kawę i łzy frustracji. Ale gdy w końcu kładziesz się na swoim stelazu listwowym i patrzysz na sufit, czujesz, że to twoje miejsce.